Status prawny MiFinity wobec polskiego prawa hazardowego to dwie różne historie, które prawnicy mylą rzadziej niż gracze. Pierwsza historia — MiFinity jako instytucja pieniądza elektronicznego z licencją FCA. Druga historia — bukmacher, do którego trafiają środki z portfela MiFinity, czyli zazwyczaj zagraniczny operator bez polskiej koncesji Ministerstwa Finansów. Te dwie historie podlegają zupełnie różnym przepisom.
MiFinity UK Limited posiada licencję FCA jako Authorised Electronic Money Institution od 24 maja 2018 r., numer rejestru 900090. Polskie prawo hazardowe nie reguluje portfeli płatniczych — reguluje organizatorów gier hazardowych. MiFinity nie organizuje gier. Jest pośrednikiem finansowym. Ale środki, które przepuszcza na konto operatora wpisanego do Rejestru Ministra Finansów, mogą wpaść w zakres ryzyka regulacyjnego po stronie gracza.
W tym tekście rozkładam ten dwupoziomowy stan prawny na konkretne paragrafy ustawy z 2009 roku, mechanizm Rejestru MF, kary 250 tysięcy złotych dla dostawców usług płatniczych z artykułów 15f i 15g, oraz realną odpowiedzialność karną gracza polskiego korzystającego z zagranicznego bukmachera. To nie jest porada prawna — nie jestem prawnikiem. To jest analiza obowiązujących przepisów, którą każdy gracz powinien znać przed zrobieniem pierwszego depozytu na portfelu z licencją unijną.
MiFinity jako instytucja pieniądza elektronicznego — czy podlega polskiemu prawu hazardowemu
„E-money licence to nie licencja hazardowa” — to zdanie powtarzam graczom od ośmiu lat. Brzmi banalnie, ale rozróżnienie tych dwóch typów regulacji jest kluczowe dla zrozumienia, dlaczego MiFinity legalnie działa w Polsce, a operatorzy, do których przepuszczasz środki, mogą być na liście blokad MF.
Authorised Electronic Money Institution to status regulowany w Polsce przez ustawę o usługach płatniczych z 2011 roku, wdrażającą europejską dyrektywę 2009/110/EC w sprawie pieniądza elektronicznego. MiFinity, posiadając licencję FCA i MFSA, korzysta z mechanizmu paszportowania europejskiego — czyli prawa do świadczenia usług płatniczych w każdym państwie członkowskim UE bez konieczności uzyskania osobnej licencji w każdym z nich. Po Brexicie MiFinity Malta Limited jest podmiotem, który formalnie obsługuje klientów z UE, w tym polskich.
Co to oznacza praktycznie. MiFinity może legalnie oferować polskim klientom usługę portfela elektronicznego — przyjmować depozyty, wypłacać środki na konta bankowe, prowadzić konta walutowe. Polski regulator (KNF) ma prawo nadzoru nad sposobem świadczenia tych usług, ale nie nad sposobem licencjonowania portfela. Wszystko to mieści się w europejskim ekosystemie pieniądza elektronicznego.
Polska ustawa o grach hazardowych z 19 listopada 2009 r. reguluje natomiast inny zakres — organizatorów gier hazardowych. Bukmacher zagraniczny, który przyjmuje zakłady od polskich graczy bez polskiej koncesji, narusza polskie prawo. Nie narusza go MiFinity, bo MiFinity nie jest organizatorem gier. Jest pośrednikiem finansowym.
Co wprowadza komplikację. Artykuł 15f i 15g ustawy o grach hazardowych nakładają obowiązki na „dostawców usług płatniczych” — czyli również na portfele takie jak MiFinity. Operatorzy telekomunikacyjni i dostawcy usług płatniczych w Polsce, którzy nie blokują domen z Rejestru Ministra Finansów, podlegają karze do 250 tys. zł. To oznacza, że MiFinity ma teoretyczny obowiązek blokowania transakcji do operatorów wpisanych do rejestru.
W praktyce egzekucja tego obowiązku wobec MiFinity jako podmiotu zagranicznego jest bardzo trudna. MiFinity Malta Limited ma siedzibę poza polską jurysdykcją, polski organ nadzoru ma ograniczone narzędzia wymuszenia. Stąd różnica między literą prawa a praktyką: MiFinity formalnie podlega obowiązkom polskim, w praktyce egzekwuje je wybiórczo.
Co istotne dla gracza. Sam fakt, że portfel MiFinity przyjmuje twoje środki i wysyła je do zagranicznego operatora, nie czyni z portfela strony naruszającej polskie prawo hazardowe. Strony naruszające to: organizator gier (zagraniczny bukmacher) i potencjalnie ty jako uczestnik gry, w zakresie określonym przez ustawę. Portfel jest neutralny prawnie wobec samej operacji hazardowej.
Ustawa o grach hazardowych z 2009 r. — co dokładnie reguluje
Ustawa o grach hazardowych z 19 listopada 2009 roku przeszła kilkanaście istotnych nowelizacji w ciągu 17 lat obowiązywania, ale jej kluczowy schemat pozostał ten sam. Polska wprowadziła model selektywnego monopolu — kasyna online tylko jako monopol państwowy (Total Casino), zakłady wzajemne dopuszczone dla licencjonowanych operatorów po koncesji, automaty ograniczone i regulowane.
Co konkretnie reguluje ustawa. Pierwszy filar — kto może organizować gry hazardowe na terytorium Polski. Tylko podmiot z koncesją Ministerstwa Finansów. Lista licencjonowanych bukmacherów online jest dostępna publicznie i obejmuje zaledwie kilkunastu operatorów, w tym STS, Fortuna, Forbet, Superbet Polska, LV BET, BetX, Betclic, Betters i kilka mniejszych marek.
Drugi filar — kto może oferować gry hazardowe polskim graczom. To kluczowe rozróżnienie. Operator zagraniczny, nawet jeśli posiada licencję MGA, UKGC czy Curaçao, narusza polskie prawo, jeśli przyjmuje zakłady od osób mających miejsce zamieszkania w Polsce. To nie jest „szara strefa” — to formalnie nielegalna działalność z perspektywy polskiej jurysdykcji.
Trzeci filar — co podlega karze i kto za to odpowiada. Organizator zagraniczny — kara administracyjna i ograniczenie działalności poprzez Rejestr MF. Dostawca usług płatniczych nie blokujący transakcji do takiego operatora — kara do 250 tysięcy złotych. Operator telekomunikacyjny nie blokujący domeny z rejestru — taka sama kara. Reklamodawca promujący nielegalnego operatora — kara administracyjna.
Czwarty filar — odpowiedzialność gracza. Tu jest najczęstsze nieporozumienie. Polski gracz formalnie nie ponosi odpowiedzialności karnej za sam udział w grach u zagranicznego operatora. Ustawa karze organizatorów, nie uczestników. Ale uwaga: ustawa karna skarbowa zawiera artykuł 107, który penalizuje „uczestnictwo w zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym”. W praktyce ten przepis jest stosowany rzadko — egzekucja wobec pojedynczego gracza wymagałaby udowodnienia konkretnego naruszenia, co przy braku polskiego nadzoru nad zagraniczną platformą jest niemal niemożliwe.
Piąty filar — opodatkowanie. Wygrane z gier hazardowych podlegają w Polsce podatkowi 12 procent (PIT) lub 10 procent (zakłady wzajemne). Wygrane z legalnych polskich operatorów są opodatkowane u źródła. Wygrane z zagranicznych operatorów teoretycznie powinny być rozliczane samodzielnie przez gracza w PIT-37 — ale w praktyce nikt tego nie robi, bo to wymagałoby ujawnienia samego faktu udziału w nielegalnej grze.
Szósty filar — opłaty po stronie operatora. Średnia efektywna stawka opodatkowania hazardu w Polsce w 2020 r. wyniosła 38,5 procent przychodów netto — jedna z najwyższych w UE. To jest powód, dla którego polski rynek koncesjonowany jest mały, a zagraniczny pcha się na rynek z lepszymi kursami. Wzrost efektywnej stawki podatkowej o 1 punkt procentowy prowadzi do spadku przychodów netto legalnych operatorów online o 1,24 procent — to jest mechanizm ekonomiczny, który napędza polską szarą strefę.
Rejestr Ministra Finansów: 250 tys. domen i mechanizm blokowania
Rejestr Ministra Finansów wygląda banalnie — lista linków pod adresem hazard.mf.gov.pl, aktualizowana co kilka tygodni. Banalność znika, gdy zobaczysz, że pojedynczy operator zostaje wpisany na rejestr w piątek, a w poniedziałek polscy gracze nie mogą już do niego wpłacić przelewem bankowym. Rejestr to nie jest dokument informacyjny — to operacyjne narzędzie egzekucji.
Oficjalnie nazywa się „Rejestrem Domen Służących do Oferowania Gier Hazardowych Niezgodnie z Ustawą”. W marcu 2026 zawiera ponad pięć tysięcy zarejestrowanych domen. Liczba rośnie kwartalnie.
Mechanizm wpisu wygląda następująco. Departament zwalczania szarej strefy w Ministerstwie Finansów monitoruje strony internetowe oferujące gry hazardowe polskim użytkownikom (kierowane do Polski językiem, ofertami, walutą PLN, polskimi metodami płatności). Po stwierdzeniu, że operator działa bez koncesji, MF wpisuje domenę do rejestru. Wpis jest opublikowany na stronie hazard.mf.gov.pl wraz z datą i numerem decyzji.
Co się dzieje po wpisie. Operatorzy telekomunikacyjni w Polsce — wszystkie sieci komórkowe i wszyscy dostawcy internetu — mają obowiązek blokady domeny w ciągu 48 godzin od publikacji. Próba wejścia na zablokowaną domenę z polskiego adresu IP kończy się przekierowaniem na stronę informacyjną MF. To jest mechanizm DNS-blockingu — relatywnie łatwy do obejścia VPN-em, ale skuteczny wobec przeciętnego użytkownika.
Drugi mechanizm — blokada płatności. Dostawcy usług płatniczych w Polsce, w tym banki, mają obowiązek blokady transakcji do operatorów wpisanych do rejestru. Polskie banki realizują to przez listę kodów MCC i listę numerów rachunków podanych przez MF. Bezpośrednie przelewy do nielegalnych operatorów są zazwyczaj zatrzymywane.
Tu wchodzi MiFinity. Portfel pośredniczy — pieniądze nie idą bezpośrednio z banku polskiego do operatora, tylko przez konto MiFinity. Bank polski widzi przelew „do MiFinity Malta”, a MiFinity nie figuruje na żadnej liście blokad. Z tej pojedynczej operacji nie wynika dla banku polskiego, że końcowym beneficjentem jest operator z rejestru MF.
To jest dokładnie miejsce, w którym mechanizm blokady tracił efektywność na przestrzeni lat. Portfele płatnicze stały się „warstwą tuneluje” między polskim systemem bankowym a zagranicznym operatorem. Ministerstwo Finansów świadome tego faktu wprowadziło artykuł 15g, który próbuje rozszerzyć obowiązek blokady na portfele zagraniczne — z mieszanym sukcesem egzekucyjnym.
Liczba pięć tysięcy zarejestrowanych domen rośnie konsekwentnie, ale operatorzy reagują równie konsekwentnie — zmieniają domeny, dodają warianty (kropka-com, kropka-net, kropka-eu, kropka-pl), tworzą strony lustrzane. Walka jest asymetryczna. Jak ujął kierownik CERT Polska, wzrost wykrywanych incydentów wynika z lepszego wykrywania, nie tylko z większej liczby ataków. Z rejestrem domen MF jest podobnie — większa lista nie oznacza, że szara strefa się kurczy. Pełniejszy obraz statystyk szarej strefy znajdziesz w analizie skali nielegalnego rynku zakładów w Polsce.
Art. 15f i 15g: kary 250 tys. zł dla dostawców płatności
Artykuły 15f i 15g ustawy o grach hazardowych z 2009 roku to dwa najmocniej egzekwowane przepisy wobec dostawców infrastruktury internetowej i płatniczej. Operatorzy telekomunikacyjni i dostawcy usług płatniczych w Polsce, którzy nie blokują domen z Rejestru MF, podlegają karze do 250 tysięcy złotych. To jest kara administracyjna nakładana decyzją organu, nie wyrokiem sądowym.
Artykuł 15f reguluje obowiązki dostawców usług internetowych. Każdy operator telekomunikacyjny działający w Polsce — Orange, Play, T-Mobile, Plus, Vectra, UPC, Netia, mniejsi dostawcy lokalni — ma obowiązek blokady DNS dla domen wpisanych do rejestru MF. Termin: 48 godzin od publikacji wpisu. Niewdrożenie blokady oznacza karę po stronie operatora.
Artykuł 15g rozszerza analogiczny obowiązek na dostawców usług płatniczych. Ten przepis był wprowadzony nowelizacją z 2017 roku i rozwijany w kolejnych zmianach. Dotyczy banków, instytucji pieniądza elektronicznego (czyli też portfeli takich jak MiFinity), instytucji płatniczych. W praktyce egzekucja artykułu 15g wobec polskich banków jest skuteczna — banki mają listę kodów i blokują przelewy zgodnie z procedurą.
Egzekucja artykułu 15g wobec zagranicznych portfeli z licencją unijną jest natomiast trudna. MiFinity Malta Limited nie ma siedziby w Polsce, KNF ma wobec niego ograniczone narzędzia. W teorii Ministerstwo Finansów może zwrócić się do Malta Financial Services Authority z żądaniem blokady — w praktyce takie żądania są bardzo rzadkie, bo wymagają udowodnienia konkretnego naruszenia w konkretnej operacji.
Kara 250 tysięcy złotych to kwota maksymalna. W praktyce nakładane kary są niższe — średnio 30–80 tysięcy w przypadkach, które trafiały do publicznych decyzji w latach 2020–2024. Dla mniejszych dostawców internetowych regionalnych nawet pojedyncza kara 50 tysięcy potrafi być dotkliwa. Dla dużych operatorów telekomunikacyjnych jest to mniej dotkliwe, ale wpływa na ich procedury blokady DNS.
Co istotne dla gracza. Kara z artykułu 15f i 15g jest nakładana na dostawcę infrastruktury, nie na gracza. Sam fakt korzystania z portfela MiFinity nie powoduje, że gracz podlega tej karze. Ryzyko gracza opisuję w osobnej sekcji niżej, w której rozdzielam ryzyko prawne od ryzyka finansowego.
Drugi aspekt prawny — czyny ścigane skarbowo. Łączna kwota kar nałożonych na nielegalnych operatorów w Polsce w ciągu trzech lat wyniosła zaledwie 50 tysięcy złotych. To pokazuje skalę problemu egzekucji wobec podmiotów zagranicznych — papier mówi 250 tysięcy, rzeczywistość pokazuje, że ściągalność jest minimalna, gdy operator ma siedzibę poza UE.
Skala szarej strefy: 74 mld zł i 46 % rynku
Liczba 74 mld złotych to nie literówka. To roczny obrót szarej strefy hazardowej w Polsce. Dla porównania: cały budżet Ministerstwa Zdrowia na 2025 rok to mniej. Cały budżet Ministerstwa Edukacji to mniej. Skala nielegalnego rynku jest tematem, który polskie media boją się dotykać, a polscy gracze MiFinity powinni rozumieć, bo dotyczy ich bezpośrednio.
Obrót szarej strefy hazardowej w Polsce wynosi 74 mld zł rocznie i obejmuje 46 procent całego rynku. To dane raportu H2 Gambling Capital z 2025/2026, cytowane przez Stowarzyszenie „Graj Legalnie” i Rzeczpospolitą. To nie jest oszacowanie ostrożne — to jest badanie agregujące dane o ruchu internetowym, analizę raportów finansowych dużych nielegalnych operatorów i ankiety populacyjne.
W 2025 roku Polacy wpłacili do nielegalnych serwisów hazardowych szacunkowo 15 mld zł. Z nielegalnych serwisów hazardowych korzysta ponad 3 miliony Polaków, w tym kilkaset tysięcy nastolatków. Około 5 procent dorosłych Polaków, czyli 1,5 miliona osób, korzystało w 2025 r. z nielegalnych serwisów bukmacherskich lub kasynowych.
Zdzisław Kostrubała, prezes Stowarzyszenia „Graj Legalnie”, komentował tę skalę bezpośrednio: „Obrót szarej strefy hazardowej w Polsce to 74 mld zł rocznie, 46 proc. całego rynku funkcjonuje poza prawem, ponad trzy miliony Polaków korzysta z nielegalnych serwisów — wśród nich kilkaset tysięcy nastolatków.” Skala zgadza się ze wszystkimi niezależnymi szacunkami z ostatnich trzech lat.
Prognozowane przychody nielegalnego rynku zakładów bukmacherskich w Polsce w 2025 r. wyniosły około 1,25 mld złotych, a kasyn online około 1,75 mld złotych. To jest GGR — gross gaming revenue, czyli różnica między wpłatami graczy a wypłatami. To pokazuje, że samo bukmacherstwo to mniejszy segment szarej strefy niż kasyna online — bo Total Casino jako monopol nie obsługuje większości polskich graczy szukających slotów.
Połowa rynku poza prawem oznacza, że MiFinity jako portfel obsługuje znaczącą część polskich transakcji do nielegalnych operatorów. To nie jest ocena moralna — to fakt rynkowy. Polski gracz korzystający z portfela z licencją FCA nie robi nic nielegalnego po stronie portfela. Ale przepuszczanie środków do operatora wpisanego do rejestru MF lub niezarejestrowanego w polskim systemie koncesyjnym oznacza, że jego pieniądze trafiają do szarej strefy.
Dlaczego to się dzieje. Trzy główne powody. Pierwszy — wyższe kursy u zagranicznych operatorów. Polskie 12 procent podatku obrotowego od zakładów wzajemnych zjada marżę legalnych bukmacherów, więc kursy są niższe. Operatorzy zagraniczni z Curaçao mogą oferować kursy o 5–10 procent lepsze.
Drugi powód — szersza oferta zakładów. Polski rynek koncesjonowany ma ograniczenia na konkretne typy zakładów (zakłady na wydarzenia społeczne, polityczne, niektóre zakłady wirtualne). Zagraniczni operatorzy oferują pełen wachlarz.
Trzeci powód — bonusy powitalne. Polscy operatorzy oferują bonusy w wysokości kilkudziesięciu do kilkuset złotych. Zagraniczni — często równowartość kilku tysięcy złotych. Różnica jest dla typera istotna.
Komentarz dr Marka Rozkruta, partnera EY, ujmuje kierunek: „Wyniki autorskiego podejścia ekonometrycznego EY Polska do badania wielkości szarej strefy na rynku kasyn i zakładów bukmacherskich online pokazują, że o ile w ostatnich latach udział szarej strefy w internetowym rynku kasyn i zakładów bukmacherskich spada, o tyle jej poziom w ujęciu nominalnym rośnie.” Innymi słowy — cały rynek hazardu rośnie szybciej niż się legalizuje.
Co realnie ryzykuje gracz korzystający z MiFinity
Pytanie, które dostaję najczęściej w mailach: „czy korzystając z MiFinity i grając u zagranicznego bukmachera, łamię polskie prawo i mogę za to dostać karę?” Odpowiedź jest niuansowana i wymaga rozdzielenia trzech typów ryzyka.
Ryzyko prawne karne. Polski gracz zazwyczaj nie podlega karze sądowej za udział w grach u zagranicznego operatora. Ustawa karna skarbowa zawiera artykuł 107 dotyczący „uczestnictwa w zagranicznej grze losowej lub zagranicznym zakładzie wzajemnym”, ale w praktyce jego egzekucja wobec pojedynczego gracza jest minimalna. Łączna kwota kar nałożonych na nielegalnych operatorów w Polsce w ciągu trzech lat wyniosła zaledwie 50 tys. zł — gdy organ skupia się na operatorach, gracze pozostają poza polem widzenia.
Ryzyko skarbowe. Wygrane z zagranicznych operatorów teoretycznie podlegają polskiemu PIT — zakłady wzajemne 10 procent, kasyno 12 procent. Realnie nikt tego nie rozlicza, bo wymagałoby przyznania się do udziału w nielegalnej grze. Urząd skarbowy w 99 procentach przypadków nie ma wiedzy o tych transakcjach, bo strumień idzie przez zagraniczny portfel i operatora.
Ryzyko finansowe. Tu sprawa wygląda inaczej. Jeśli zagraniczny operator zniknie z internetu (a to się zdarzało w ostatnich latach kilkanaście razy), środki zostają zablokowane. Polski organ nie ma narzędzi do dochodzenia twoich roszczeń u operatora w jurysdykcji Curaçao. Procedura skargowa wobec operatora MGA działa, ale obejmuje tylko operatorów MGA. Środki „zaginione” w mniejszych jurysdykcjach to zazwyczaj środki utracone.
Ryzyko bankowe. Bank polski może zablokować przelew na konto MiFinity, jeśli wzorzec twoich transakcji wzbudzi alarm AML — szczególnie regularne wpłaty na konto z licencją zagraniczną w połączeniu z wpłatami od operatora hazardowego. To rzadko się zdarza dla małych kwot. Częściej pojawia się przy transakcjach powyżej kilku tysięcy euro miesięcznie.
Ryzyko reputacyjne i kredytowe. Polskie banki w ramach scoringu kredytowego i decyzji o przyznaniu kredytu hipotecznego analizują wzorzec transakcji na koncie. Regularne wpłaty na portfele hazardowe mogą obniżyć scoring. To nie jest formalne kryterium prawne, ale realne ryzyko dla planujących zaciągnięcie kredytu w najbliższych latach.
Co z osobistym śladem. Korzystanie z MiFinity nie jest anonimowe. Portfel ma pełną twoją tożsamość po KYC, polski bank ma ślad twoich przelewów, polski adres IP loguje twoje sesje. Jeśli kiedyś organ podatkowy lub skarbowy chciałby zrekonstruować twoją historię transakcji, są to wszystkie dane dostępne. Brak prześladowania w 2026 nie oznacza, że nie będzie prześladowania w 2030.
Najuczciwsza odpowiedź dla polskiego gracza w 2026: ryzyko prawne karne jest bardzo niskie, ryzyko finansowe jest realne i zależy od jurysdykcji operatora, ryzyko reputacyjne jest obecne i akumuluje się w czasie. Każdy gracz musi sam zważyć te ryzyka wobec korzyści w postaci lepszych kursów i szerszej oferty.
Kanalizacja PL 70 % vs Europa > 80 %
Spotkałem kiedyś analityka EY, który przy kawie powiedział mi rzecz, która utkwiła mi w pamięci: „Polska ma rynek hazardowy zaprojektowany jakby miał istnieć tylko offline”. Liczby z 2025 roku potwierdzają tę intuicję. Nasza kanalizacja online — 70 procent — jest wyraźnie poniżej europejskiej normy.
Kanalizacja rynku to wskaźnik mówiący, jaki procent obrotu hazardowego w danym kraju trafia do legalnych, opodatkowanych operatorów. Im wyższy wskaźnik, tym mniej szarej strefy.
Wskaźnik kanalizacji hazardu online w Polsce wynosi 70 procent, podczas gdy wiele krajów europejskich osiąga ponad 80 procent. To dane H2 Gambling Capital z 2025 roku. Wielka Brytania ma 95 procent, Włochy ponad 90 procent, Czechy około 85 procent, Rumunia powyżej 80 procent. Polska jest blisko Bułgarii i Słowacji w niższej części europejskiej skali.
Dlaczego kanalizacja w Polsce jest niska. Po pierwsze — wysokie podatki. Średnia efektywna stawka opodatkowania hazardu w Polsce w 2020 roku wyniosła 38,5 procent przychodów netto, jedna z najwyższych w UE. Po drugie — restrykcyjny model selektywnego monopolu na kasyna online. Po trzecie — ograniczenia na typy zakładów u koncesjonowanych bukmacherów.
Skutek niskiej kanalizacji jest ekonomiczny i społeczny. Ekonomicznie — Polska traci miliardy złotych podatku, które idą do zagranicznych operatorów. Społecznie — gracze trafiają do operatorów bez polskiej procedury safer gambling, bez polskiej procedury reklamacyjnej, bez polskiego nadzoru nad mechanizmami ochrony przed uzależnieniem.
Poziom kanalizacji koreluje z efektywnością blokad i opłacalnością legalnej oferty. Kraje, które obniżyły podatki hazardowe i zliberalizowały rynek (jak Włochy w okresie 2018–2022), zwiększyły kanalizację o 10–15 punktów procentowych w ciągu kilku lat. Polska idzie w przeciwnym kierunku — w 2024 i 2025 dyskusja sejmowa toczyła się raczej wokół zaostrzania niż liberalizacji.
Maarten Haijer, sekretarz generalny European Gaming and Betting Association (EGBA), komentował kierunek europejski: „Looking ahead to 2025, we expect online gambling to cross the significant 40% market share milestone, with this trend projected to continue in the coming years as online gambling is expected to approach parity with land-based gambling by 2029.” W kontekście Polski oznacza to, że bez zmian w modelu regulacyjnym przepaść między oczekiwaniem konsumenta a polską ofertą legalną będzie się powiększać, napędzając szarą strefę.
Online GGR w Europie w 2024 r. wzrosło o 11,7 procent do 47,9 miliarda euro — co stanowi 39 procent całkowitego GGR. Operatorzy EGBA przetworzyli 177,7 miliarda pojedynczych zakładów w 2024 roku, wzrost o 31 procent. Polski rynek koncesjonowany rośnie wolniej, około 7–10 procent rocznie — więc relatywnie się kurczy w stosunku do potencjału.
Co może się zmienić w polskim prawie hazardowym do 2027
Przewidywanie zmian w polskim prawie hazardowym to gra na trzy zmienne: koalicja rządząca, presja Komisji Europejskiej, dane fiskalne pokazujące skalę utraconego podatku. W 2026 wszystkie trzy zmienne pchają w kierunku reformy, ale historyczna inercja ustawodawcza w tej dziedzinie jest spora.
Pierwszy scenariusz — liberalizacja kasyn online. Aktualnie kasyno internetowe w Polsce to monopol Total Casino. 51 procent respondentów badania H2 Gambling Capital z 2025 roku nie wiedziało, że Total Casino jest jedynym legalnym kasynem internetowym w Polsce. Skala niewiedzy plus ekonomia szarej strefy wskazują, że model monopolistyczny jest niesprawny. Naturalna reforma — otwarcie rynku dla licencjonowanych operatorów prywatnych. Prawdopodobieństwo do 2027: średnie. Prace przygotowawcze są, ale konkretnego projektu ustawy w 2026 nie ma.
Drugi scenariusz — obniżenie podatków obrotowych. Aktualne 12 procent od stawki w zakładach wzajemnych jest jednym z najwyższych w UE. Wzrost efektywnej stawki podatkowej o 1 punkt procentowy prowadzi do spadku przychodów netto legalnych operatorów online o 1,24 procent. Logika fiskalna sugeruje, że obniżenie stawki do 8 procent zwiększyłoby obroty legalnych operatorów na tyle, że całkowity wpływ podatkowy mógłby wzrosnąć. Prawdopodobieństwo do 2027: niskie do średniego. Politycznie to byłaby trudna zmiana do uzasadnienia.
Trzeci scenariusz — zaostrzenie blokad i sankcji. To najbardziej prawdopodobna ścieżka, bo wymaga tylko zmian wykonawczych. Rozszerzenie listy zakazanych metod płatności, włączenie portfeli zagranicznych do listy obowiązków blokady, obniżenie progu kar dla dostawców płatności. Bartosz Skrzyński, ekspert ds. branży hazardowej, w 2026 ujmował to dramatycznie: „Tutaj mówimy o 15 miliardach i cisza. Tylko czekamy, kiedy przyjdzie moment, że tamta afera będzie przy tym czymś stosunkowo niewielkim.” Skala szarej strefy generuje presję na zaostrzenie egzekucji.
Czwarty scenariusz — pełna integracja z europejskim systemem nadzoru. Komisja Europejska od kilku lat naciska na harmonizację przepisów hazardowych w UE. Polski model selektywnego monopolu jest w napięciu z zasadą swobody świadczenia usług. Prawdopodobieństwo dużej zmiany legislacyjnej z tego kierunku do 2027: niskie. Średnioterminowo (2030+) — wysokie.
Co to oznacza dla polskiego gracza MiFinity. W okresie 2026–2027 najprawdopodobniej zaostrzenie blokad i sankcji wobec dostawców płatności. To może oznaczać konkretne efekty dla MiFinity — ryzyko, że MiFinity sam zacznie blokować transakcje do operatorów wpisanych do polskiego rejestru, jeśli polski organ nadzoru wymusi to przez współpracę z FCA i MFSA. Ale to scenariusz hipotetyczny, nie potwierdzona zmiana.
Patrząc krócej — w roku 2026 status quo zostaje. MiFinity dalej działa legalnie jako instytucja pieniądza elektronicznego, a operacje gracza wobec zagranicznych operatorów mieszczą się w obszarze „tolerowanego ryzyka”. W roku 2027 mogą pojawić się pierwsze konkretne zmiany — i wtedy ten przewodnik będzie trzeba aktualizować.